Əhmədin nağılı
Zahir Əzəmət
Sıradan boy verməyən adi günlərin birində Əhməd "mənim də dövlətim olsun" dedi.
Əhmədin dövləti oldu.
Parlamentim, prezidentim olsun istədi, o da oldu.
Əhməd bunları niyə istədi?
Ona görə ki, dövlətin ona ayaqda durmaqda yardımçı olacağını düşünürdü. Çünki bütün normal ölkələrdə beləydi.
Ona görə istədi ki, dövlət Əhmədin, Məmmədin, İmamverdinin, Fatmanisənin orda-burda başlı-başına yaşamasını deyil, birlikdə millətləşməsini təmin edəcək, onların müdafiəçisinə çevriləcəkdi. Çünki oxuduğu kitablarda belə yazılmışdı.
Düşünürdü ki, yaşamı daha da asanlaşacaq, insanca ömür sürmək imkanı qazanacaq.
Oldumu? Olmadı!
Əhməd dövləti qurdu, amma bir də ayıldı ki, bu dövlətin ona dəxli yoxdur. Gördü ki, dövlət ona yardım etmək əvəzinə, hər addımda mane olur. Küçədə, iş yerində, toplumda rüşvət kimi, bürokratiya kimi onun qarşısına çıxıb, inkişaf etməyə, qol-qanad açmağa imkan vermir.
Əhməd çaşıb qaldı.
Onun işıq umduğu bütün deşiklərə dövlət barmaq tıxamışdı.
